Vrijdag 2 augustus 2019

In memoriam Theo Pollemans

door Gerard van Hooff

In memoriam

Theo Pollemans (1 april 1930 - 23 juli 2019)

Meer dan drie talenten

Op 4 mei jongstleden wachtte hij nog rustig zijn beurt af om de bloemen neer te kunnen leggen bij het oorlogsmonument aan de Waardsedijk. Ik keek en vroeg me af hoe hij de plechtigheid zou ervaren. Een groot deel van het monument -de drie panelen met de namen van alle uit Oudewater afkomstige oorlogsslachtoffers- is er vooral door zijn toedoen gekomen. Hij richtte er de stichting voor op, deed onderzoek bij het NIOD, sprak met nabestaanden en legde alles vast in een boekwerk getiteld 'Een Ereschuld'. Dat het monument nog tijdig werd gerealiseerd moge een wonder heten. Het beroep op het verstrekken van financiële middelen door de instanties die in de ogen van Theo daartoe het meest voor de hand lagen, leverde niet de beoogde reacties op. Terwijl de panelen al onderweg waren van India naar Antwerpen, 'ging Theo de boer op' met als resultaat net genoeg gelden om de rekeningen te voldoen. Hij was teleurgesteld, vooral over de houding van overheidsdienaren en stichtingsbestuurders, maar zijn missie -een eervolle herinnering aan inwoners van Oudewater ongeacht rang of stand- was geslaagd. Het monument stond er immers.

De Onafhankelijken

De leden van het school- annex kerkbestuur van de Sint Franciscusparochie waren anno 1965 op zoek naar een onderwijzer die als hoofd der school zou kunnen functioneren aan de Sint Jozefschool aan de Waardsedijk. Naast deze invulling van de vacature werd het wel zinvol geacht wanneer betrokkene belangstelling zou hebben voor Gregoriaanse muziek en een rol zou willen spelen bij de grootste partij ter plaatse; de KVP. Op die manier zou de vacature van koordirigent voor een prikkie kunnen worden vervuld en zou een nieuw gezicht misschien orde en rust kunnen brengen binnen het op verschillende leesten geschoeide sextet dat de Oudewaterse politiek beheerste. Binnen de laatste opdracht gelukte het Theo de richtingenstrijd voor de verkiezingen van 1966 te temperen en ging Antoon van den Hoogen als lijstrekker de verkiezingen in. Zijn pogingen om tijdens de daaropvolgende raadsperiode de partij te herstructureren en de openheid van de jaren zestig mondjesmaat te introduceren leden echter aansluitend schipbreuk. Geen nood. In een poging de politieke gang van zaken te veranderen werd een plaatselijke politieke partij opgericht. Onder de noemer 'Werkgroep om te komen tot een Onafhankelijke fractie in de gemeenteraad van Oudewater' werden de eerste stappen gezet die uiteindelijk leidden tot de oprichting van De Onafhankelijken waarin jeugdige 'wijsneuzen' en 'betweters' uit de nieuwbouw participeerden. De nieuwe plaatselijke politieke partij die niet gebonden was aan kerk of dogma behaalde in september 70 een heuse zetel; Jan Stoop -23 jaar oud- werd raadslid en interpelleerde over het onderwerp woningbouw.

Jozefschool

'In dit wit gebouw waar jong en oud tezamen huist', was een frase uit het schoollied dat leerlingen van de Sint Jozefschool zongen bij bijzondere gebeurtenissen. Het duurde een aantal jaren alvorens de school met de witte kleuren het noodgebouwtje aan de Waardsedijk kon vervangen. Theo moest er voor vechten, met name omdat hij een schoolgebouw wilde dat afweek van de geldende norm op dat moment. Hij zocht ruimte en vond die bij het ontwerp van De Groot uit Vroomshoop. Het tekende de aard van Theo die 'de school van Pollemans' een eigen gezicht wilde geven. Van 'boerenschool' naar nieuwbouwwijkschool was niettemin een flinke omschakeling. Na 22 jaar lagere school en basisschool neemt Theo in 1988 afscheid van het onderwijs. Tijd voor achter de geraniums te over. Maar niet voor hem als maatschappelijk betrokken burger. Hij gaat een drukke periode tegemoet.

Sint Caecilia

De zondagse hoogmissen werden het tweede podium waarop Theo zijn entree maakte. Uiteraard na de donderdagse koorrepetities waarbij Theo zijn voorliefde voor Gregoriaanse muziek uitdroeg. Thuis combineerde hij dat met het beluisteren van Mozart, een bezigheid waarin hij alle rust vond. Terugblikkend voldeed Theo aan de profielen die het kerkbestuur had gesteld. Maar Theo had veel meer in huis. Hij was erudiet en schroomde niet het hoofd boven het maaiveld uit te steken. 'Een mens leeft niet bij school alleen', gold voor hem. Geraakte hij in de ban van een onderwerp, dan ging hij er ook vol voor. De mogelijke ruiming van het graf van de schrijver Herman de Man zette een beweging in gang die zijn weerga niet kende. Niet alleen werden familieleden opgespoord en het graf 'gered', maar ook tentoonstellingen, lezingen, herdrukken, aandacht van de televisie en een heus monument zagen het levenslicht. Alles omgeven door de nodige strubbelingen. Het doel 'Herman de Man weer op de kaart' werd zonder twijfel bereikt.

Vaardige pen

De jongste telg van een gezin uit het Zeeuwse Oude-Tonge, dat bij het begin van de tweede wereldoorlog gedwongen wordt te verhuizen naar Breda, heeft voor zijn komst naar Oudewater al een jeugdboek op zijn naam, een verhaal dat handelt over de watersnood van 1953. In Oudewater wonend wordt hij correspondent van Het Centrum en vinden zijn schrijfsels onder de naam 'Weerszij de IJssel' een plek in De IJsselbode. Schrijfsels is in dit verband een foutieve benaming, want hoewel er over de inhoud nog al eens verschil van mening ontstaat, is er waardering alom over de stijl en de correcte weergave van het geschrevene. Daarop zijn geen aanmerkingen mogelijk. De Oudewaterse jeugd werd -in samenwerking met meester Deurwaarder van de Immanuëlschool- voorzien van ter zake doende informatie over de Tweede Wereldoorlog. Na zijn vroegpensioen en de oprichting van de Geschiedkundige Vereniging Oudewater regen de titels waarover hij schreef zich aaneen. Nu eens solo, dan weer in samenwerking met andere leden verschenen boekwerkjes die een reeks van geschiedkundige verhalen over Oudewater en Oudewaterse personages vormen. Bij menigeen liggen ze thuis bij eerdere uitgaven als 'Ach ja, zo was Oudewater' en 'Oudewater In Touw'. De grootste aandacht besteedde hij aan 'Een Ereschuld', dat in 2007 verscheen. Daarvoor was geen inspanning hem te veel.

Samenwerken

Het samenwerken met erudiete mensen is niet ieder gegeven. Van nature zijn ze een tikkeltje eigenwijs. Dat was ook een eigenschap die bij Theo was waar te nemen. Hij had zelf echter het vermogen zaken van mensen te scheiden. Meningsverschillen leidden slechts zelden -op een enkele uitzondering na dus- tot verstoring in de onderlinge relaties. Altijd ging het om de zaak en kon wie met hem in zee ging ervan op aan dat afspraken werden nagekomen. Soms wat vertraagd. Maar toch.

Met wellevendheid en distantie -nooit enig schandaal- en wars van baatzuchtigheid was Theo een voorbeeldig en verdienstelijk medeburger die een vaste plaats verdient in de eregalerij van onze herinnering. De talenten die hij -naast het door het schoolbestuur gezochte drietal- bezat, hield hij niet onder de korenmaat. Oudewater mocht er op tal van vlakken van profiteren.

 

Bedankt, Theo.


Heb jij de KijkOp App al? Download nu gratis voor iOS of Android.

 

Deel bericht:

Reacties

Log in of registreer nu om te kunnen reageren!

Winkels, horeca en bedrijven

Aanbiedingen van winkels, horeca en bedrijven

Berichten van verenigingen en ideele organisaties